چگونه دیابت می‌تواند خطر سرطان را افزایش دهد؟

افزایش خطر سرطان در افراد مبتلا به دیابت
0 53

افزایش خطر سرطان در افراد با قند خون بالا

سالهاست دانشمندان در حال تلاش برای حل این سوال پزشکی هستندکه چرا در افراد مبتلا به دیابت نوع دو یا نوع یک، خطر ابتلا به برخی سرطان‌ها افزایش می‌یابد؟ اکنون محققان توضیحی احتمالی برای این ارتباط گزارش می‌دهند.

محققان دریافتند كه وقتی قند خون بالا باشد در مقایسه با زمانی که قند خون در حد طبیعی است، DNA صدمات بیشتری را متحمل می‌شود و پایداری کمتری دارد در نتیجه خطر ابتلا به سرطان را افزایش می‌دهد.

محققان نتایج خود را در (American Chemical Society (ACS گزارش می‌دهند.

شما همچنین می‌توانید مقاله زیر را نیز مطالعه نمایید:

دکتر John Termini، ار ائه دهنده کار در جلسه، می‌گوید:

مدت‌هاست که می‌دانیم در افراد مبتلا به دیابت نوع دو خطر ابتلا به برخی از سرطان‌ها به میزان 2.5 برابر افزایش می‌یابد.

این سرطان‌ها شامل تخمدان، پستان، کلیه و … است. با افزایش شیوع دیابت، احتمالا میزان سرطان نیز افزایش می‌یابد.

دانشمندان گمان می‌كنند كه افزایش خطر ابتلا به سرطان برای دیابتی‌ها ناشی از اختلال در تنظیم هورمونی است.

Termini می‌گوید:

در افراد مبتلا به دیابت نوع دو، انسولین آنها به طور موثری گلوکز را درون سلول‌ها انتقال نمی‌دهد. بنابر این پانکراس انسولین بیشتر و بیشتری ایجاد می‌کند که هیپرانسولینمی نام دارد.

علاوه بر کنترل سطح قند خون، هورمون انسولین می‌تواند رشد سلول را تحریک کند که احتمالا منجر به سرطان می‌شود.

همچنین بیشتر افراد مبتلا به دیابت نوع 2 اضافه وزن دارند و بافت چربی اضافی آنها میزان آدیپوکین بیشتری نسبت به آنهایی که وزن سالم دارند تولید می‌کند.

این هورمون‌ باعث ایجاد التهاب مزمن می‌شود که با سرطان ارتباط دارد.

Termini می‌گوید:

رایج‌ترین ایده این است که افزایش خطر سرطان مربوط به هورمون‌ها است. این احتمالا بخشی از ماجرا است اما شواهد محکمی در دست نیست.

به دنبال پاسخ

آیا بالا رفتن سطح قند خون در دیابت با آسیب رساندن به DNA و ناپایدار ساختن ژنوم منجر به سرطان می‌شود؟

Termini و همکارانش در کشت بافت و مدل‌های جوندگان مبتلا به دیابت، به دنبال یک نوع آسیب خاص در قالب پایه‌های DNA اصلاح‌شده شیمیایی شناخته‌شده به عنوان ترکیب‌های افزایشی بودند.

درواقع آنها یک ترکیب DNA به نام N2-(1-carboxyethyl)-2′-deoxyguanosine یا CEdG پیدا کردند که بیشتر در مدل‌های مبتلا به دیابت نوع دو نسبت به سلول‌های عادی یا موش رخ می‌دهد.

Termini می‌گوید:

قرار گرفتن در معرض سطح بالای گلوکز منجر به ترکیبات اضافی DNA و سرکوب ترمیم آنها می‌شود که در ترکیب می‌تواند باعث بی ثباتی ژنوم و سرطان شود.

اخیرا Termini و همکارانش یک مطالعه بالینی را انجام دادند که میزان CEdG و همچنین سطح CEG، همتای آن در RNA، را اندازه گیری می‌کرد.

افراد مبتلا به دیابت نیز مانند موش‌ها نسبت به افراد فاقد این بیماری دارای میزان CEDG و CEG به طور قابل توجهی بالاتر بودند.

محققان می‌خواستند دلایل مولکولی عدم ثابت ماندن ترکیبات سلول‌ها را به درستی تعیین کنند.

آنها دو پروتئین که به نظر می‌رسد درگیر هستند را شناسایی کردند: فاکتور رونویسی HIF1α و پروتئین سیگنالینگ mTORC1 که هر دو فعالیت کمتری در دیابت نشان می‌دهند. HIF1α چندین ژن درگیر در فرآیند ترمیم را فعال می‌کند.

Termini می‌گوید:

ما دریافتیم که اگر HIF1α را در یک محیط با گلوکز بالا تثبیت کنیم، ترمیم DNA را افزایش می‌دهیم و آسیب DNA را کاهش می‌دهیم.

mTORC1 در واقع HIF1α را کنترل می‌کند، بنابراین اگر mTORC1 را تحریک کنید، HIF1α را تحریک می‌کنید.

طبق گفته های Termini، چندین داروی تحریک کننده HIF1α یا mTORC1 از قبل وجود دارد.

محققان قصد دارند ببینند كه آیا این داروها خطر ابتلا به سرطان را در مدل‌های حیوانات مبتلا به دیابت كاهش می‌دهند یا خیر، اگر اینگونه باشد آنها را در انسان آزمایش می‌كنند.

Termini می‌گوید:

 متفورمین، یک داروی دیابت رایج که به کاهش قند خون کمک می‌کند، ترمیم DNA را نیز تحریک می‌کند.

ما به دنبال آزمایش متفورمین در ترکیب با داروهایی هستیم که به طور خاص باعث تثبیت HIF1α یا افزایش سیگنالینگ mTORC1 در مدل‌های حیوانی مبتلا به دیابت می‌شوند.

در این میان، یک راه فوری‌تر برای بیماران دیابتی برای کاهش خطر ابتلا به سرطان می‌تواند کنترل بهتر قند خون آنها باشد.

Termini می‌گوید:

اگرچه راه‌حل آسانی به نظر می‌رسد اما کنترل قند خون در بیشتر افراد بی‌نهایت دشوار است.

منبع American Chemical Society

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.