زمین قبل از انقراض دایناسورها تحت استرس قرار داشت

پوسته حلزون فسیل‌شده
0 45

زمین ناپایدار

شواهد جدیدی که از صدف‌های جنوبگان حاصل شده، تأیید می‌کنند که زمین قبل از برخورد سیارکی که دایناسورها را از بین برده، ناپایدار بوده‌است.

این تحقیق که توسط محققان دانشگاه نورت‌وسترن انجام شده‌است، اولین مطالعه‌ای است که میزان ترکیب ایزوتوپ کلسیم پوسته‌های فسیل‌شده صدف دوکفه‌ای (Clam) و پوسته حلزون را اندازه‌گیری می‌کند، که به رویداد انقراض عظیم کرتاسه-پالئوژن بازمی‌گردد.

شما همچنین می‌توانید مقالات زیر را درباره گذشته زمین مطالعه بفرمائید:

محققان دریافتند که (در آستانه وقوع انقراض) شیمی پوسته‌ها در پاسخ به افزایش کربن در اقیانوس‌ها تغییر کرده است.

این هجوم کربن به احتمال زیاد ناشی از فوران طولانی مدت از تله‌های دکان (Deccan Traps)، یک استان آتشفشانی 200000 مایل مربعی واقع در هند امروزی است.

در طی سال‌های منتهی به برخورد سیارک، تله‌های دکان مقادیر زیادی دی اکسید کربن (CO2) را در جو آزاد کردند. غلظت CO2 اقیانوس‌ها را اسیدی کرده و مستقیماً روی ارگانیسم‌های ساکن آنجا تأثیر گذاشته‌است.

Benjamin Linzmeier، نویسنده اول این مطالعه گفت:

داده‌های ما حاکی از آن است که محیط قبل از برخورد سیارک در حال تغییر بوده‌است. به نظر می‌رسد این تغییرات با فوران تله‌های دکان ارتباط دارد.

Andrew D. Jacobson، نویسنده ارشد این مطالعه گفت:

زمین قبل از وقوع انقراض عظیم، آشکارا تحت استرس بود. برخورد سیارک با بی‌ثباتی چرخه کربن موجود از قبل همزمان شده‌است.

اما این بدان معنا نیست که ما پاسخ‌هایی را که در واقع باعث انقراض شده‌است داریم.

هر پوسته یک عکس فوری است

مطالعات قبلی تأثیرات احتمالی فوران‌های تله‌های دکان را در رویداد انقراض انبوه بررسی کرده‌اند، اما بسیاری از آنها رسوبات bulk را مورد بررسی قرار داده و از ردیاب‌های شیمیایی مختلفی استفاده کرده‌اند.

محققان با تمرکز روی یک ارگانیسم خاص، یک ثبت دقیق‌تر و واضح‌تر از شیمی اقیانوس بدست آوردند.

Linzmeier گفت:

پوسته‌ها به سرعت رشد می‌کنند و با شیمی آب تغییر می‌کنند. از آنجا که آنها برای مدت کوتاهی زندگی می‌کنند، هر پوسته یک عکس لحظه‌ای و محفوظ از شیمی اقیانوس است.

صدف‌ها بیشتر از کربنات کلسیم تشکیل شده‌اند، همان ماده معدنی موجود در گچ، سنگ آهک و برخی از قرص‌های ضداسید. دی اکسید کربن موجود در آب کربنات کلسیم را حل می‌کند.

در طول شکل‌گیری پوسته‌ها، CO2 احتمالاً حتی بدون حل کردن آنها بر ترکیب پوسته تأثیر می‌گذارد.

برای این مطالعه، محققان پوسته‌های جمع‌آوری شده از سازند Lopez de Bertodano، یک منطقه به خوبی حفظ‌شده و غنی از فسیل در ضلع غربی جزیره سیمور در جنوبگان را مورد بررسی قرار دادند.

آنها ترکیبات ایزوتوپ کلسیم پوسته‌ها را با استفاده از تکنیک فوق‌العاده پیشرفته‌ای که در آزمایشگاه Jacobson در نورت‌وسترن انجام شد، تجزیه و تحلیل کردند.

این روش شامل حل نمونه‌های پوسته برای جدا کردن کلسیم از عناصر مختلف دیگر و پس از آن آنالیز با طیف‌سنج جرمی است.

Jacobson گفت:

ما می‌توانیم تغییرات ایزوتوپ كلسیم را با دقت بالا اندازه‌گیری كنیم. و این تغییرات ایزوتوپ مانند اثر انگشت برای کمک به ما برای درک آنچه رخ داده‌است، هستند.

با استفاده از این روش، تیم اطلاعات غافلگیرکننده‌ای پیدا کرد.

Linzmeier گفت:

ما انتظار داشتیم برخی از تغییرات را در ترکیب پوسته‌ها شاهد باشیم، اما از اینکه چگونه این تغییرات به سرعت اتفاق افتادند شگفت‌زده شدیم.

ما همچنین شگفت‌زده شدیم که تغییر بیشتری در رابطه با خود افق انقراض مشاهده نکردیم.

محققان گفتند که درک اینکه زمین چگونه به گرم شدن شدید در گذشته و ورود CO2 واکنش نشان می‌دهد، می‌تواند به ما کمک می‌کند تا برای چگونگی پاسخ سیاره به تغییرات آب و هوایی حاضر و با علت انسانی آماده شویم.

Jacobson گفت:

تا حدودی، ما فکر می‌کنیم که حوادث اسیدی شدن اقیانوس باستان، قیاس خوبی برای آنچه در حال حاضر با انتشار CO2 توسط انسان اتفاق می‌افتد، است.

شاید بتوانیم از این اثر به عنوان ابزاری برای پیش‌بینی بهتر اتفاقات آینده استفاده کنیم.

سیستم زمین به اضافه شدن زیاد و سریع CO2 حساس است. انتشارات فعلی عواقب زیست محیطی خواهد داشت.

منبع دانشگاه نورت‌وسترن
مقاله Geology

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.