دانشمندان، انقراض نئاندرتال را با بیماری‌های انسانی پیوند می‌دهند

نئاندرتال و انسان
0 ۴۰

انقراض نئاندرتال

Gili Greenbaum در تورهای غارهای محلی که زمانی نئاندرتال در آن ساکن شده‌بود، شرکت می‌کرد و به همراه دیگران شگفت‌زده بودد که چرا عموزاده‌های دوردست ما به طور ناگهانی حدود 40000 سال پیش ناپدید شدند. Greenbaum که اکنون دانشمند استنفورد است، فکر می‌کند که پاسخی دارد.

در یک مطالعه جدید که در نشریه Nature Communications منتشر شد، Greenbaum و همکارانش پیشنهاد کردند که الگوهای انتقال بیماری پیچیده تنها در چند هزار سال توانستند نئاندرتال را در اروپا و آسیا از بین ببرد، اما شاید توضیح آن سخت‌تر باشد که چرا پایان کار زودتر فرا نرسید.

شما همچنین می‌توانید مقالات زیر را درباره نئاندرتال‌ها و انسان‌ها نیز مطالعه بفرمائید:

Greenbaum، نویسنده اول تحقیق و محقق پسادکتری در گروه زیست‌شناسی استنفورد، گفت:

تحقیقات ما نشان می‌دهد که بیماری‌ها ممکن است نقش مهمی در انقراض نئاندرتال نسبت به گذشته داشته‌باشند.

حتی ممکن است دلیل اصلی همین باشد که انسان‌های مدرن اکنون تنها گروه انسانی هستند که روی کره زمین باقی مانده‌اند.

کشتن آرام

شواهد باستان‌شناسی حاکی از آن است که برخورد اولیه بین نئاندرتال اوراسیا و گونه‌های جدید انسانی که تازه از آفریقا خارج شدند (اجداد ما) بیش از 130،000 سال پیش در مدیترانه شرقی در منطقه‌ای موسوم به شام (‌Levant) رخ داده‌است.

با این حال ده‌ها هزار سال گذشت تا اینکه نئاندرتال شروع به ناپدیدشدن کند و انسان‌های مدرن در آن سوی شام گسترش یابند. سوال این است: چرا اینقدر طول کشید؟

با استفاده از مدل‌های ریاضی انتقال بیماری و شارش ژن، Greenbaum و یک تیم بین‌المللی از همکاران نشان دادند که چگونه بیماری‌های منحصر به فرد توسط نئاندرتال و انسان‌های مدرن می‌توانند یک سد بیماری نامرئی ایجاد کنند که مانع از تهاجم به داخل خاک دشمن شود.

در این منطقه تماس باریک، که در شام واقع شده‌بود و اولین تماس آنها رخ داد، نئاندرتال و انسان‌های مدرن در یک تعادل پر آشوب که ده‌ها هزاره به طول انجامید، با هم هم‌زیستی می‌کردند.

از قضا، آنچه که ممکن است بن‌بست را شکسته و در نهایت اجداد ما را قادر به گرفتن جای نئاندرتال کند، اجتماع دو گونه ما از طریق تخلیط نژاد بود.

انسان‌های هیبریدی که از این پیوند متولد شده‌اند ممکن است ژن‌های مرتبط با ایمنی را از هر دو گونه حمل کنند که به آرامی از طریق جمعیت‌های انسانی و نئاندرتال گسترش خواهند یافت.

با گسترش این ژن‌های محافظت‌کننده، به تدریج بار بیماری یا عواقب عفونت در دو گروه برداشته می‌شود.

سرانجام، هنگامی که انسان‌های مدرن مصونیت کافی را به دست آوردند، می توانستند به آن نقطه برسند که بتوانند فراتر از شام و در اعماق سرزمین نئاندرتال باشند که عواقب سلامتی خاصی هم برای‌شان به وجود نمی‌آمد.

طرحی از غلبه انسان‌های مدرن بر بار بیماری نئاندرتال‌ها
طرحی از غلبه انسان‌های مدرن بر بار بیماری نئاندرتال‌ها

در این مرحله، دیگر مزایایی که ممکن است انسان‌های مدرن نسبت به نئاندرتال داشته باشند (مانند سلاح‌های کشنده‌تر یا ساختارهای پیچیده‌تر اجتماعی) می توانند اهمیت بیشتری داشته باشند.

Greenbaum گفت:

پس از عبور از آستانه مشخص، بار بیماری دیگر نقشی بازی نمی‌کنند و سایر عوامل نیز می‌توانند وارد شوند.

چرا ما؟

برای درک اینکه چرا انسان‌های مدرن جایگزین نئاندرتال شده‌اند و نه برعکس، محققان مدل‎سازی کردند که چه اتفاقی می‌افتد اگر مجموعه بیماری‌های گرمسیری که نیاکان ما آنها را داشتند، کشنده‌تر یا بی‌شمارتر از مواردی باشد که توسط نئاندرتال حمل می‌شد.

Noah Rosenberg، یکی از نویسندگان این مقاله و استاد ژنتیک جمعیت و جامعه در دانشکده علوم انسانی و علوم استنفورد گفت:

فرضیه این است که بار بیماری مناطق گرمسیری بزرگ‌تر از بار بیماری در مناطق معتدل بود.

عدم تقارن بار بیماری در منطقه تماس ممکن است مطلوب انسان‌های مدرن باشد که از مناطق استوایی به آنجا رسیده‌اند.

با توجه به این مدل‌ها، حتی تفاوت‌های کوچک در بار بیماری بین دو گروه در ابتدا در طول زمان رشد خواهند کرد و در نهایت به اجداد ما برتری خواهند داد.

Greenbaum گفت:

می‌توان گفت که تا آن زمان که انسان‌های امروزی کاملاً از بار اضافی بیماری‌های نئاندرتال آزاد شوند، نئاندرتال‌ها هنوز در برابر بیماری‌های انسان مدرن آسیب‌پذیر بودند.

علاوه بر این، با گسترش انسان‌های مدرن به اعماق اوراسیا، آنها با جمعیت نئاندرتال‌هایی روبرو می‌شدند که از طریق هیبریداسیون، هیچ ژن ایمنی حفاظت‌کننده‌ای دریافت نکرده‌بودند.

محققان خاطرنشان کردند که سناریو مورد نظر آنها مشابه آنچه اتفاق می‌افتد که هنگامی که اروپایی‌ها در قرن 15 و 16 وارد آمریکا شدند و جمعیت بومی‌ها را با بیماری‌های قوی‌تر خود کاهش دادند.

اگر این نظریه جدید درباره مرگ نئاندرتال درست باشد، پس از آن مدارک حمایتی ممکن است در پرونده‌های باستان‌شناسی یافت شود.

Greenbaum گفت:

برای مثال ما پیش‌بینی می‌کنیم که تراکم جمعیت نئاندرتال و انسان مدرن در شام در طول دوره زمانی که آن‌ها با یکدیگر هم‌زیستی داشته‌اند نسبت به آنچه پیش از این بوده و نسبت به مناطق دیگر، کم‌تر بوده‌است.

منبع دانشگاه استنفورد
مقاله Nature Communications

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.