دانشمندان یافتند: تنبل باشید تا زنده بمانید

0 ۰

محققان در پژوهشی، مطالعات وسیعی بر روی شکم پایان و نرم تنان دوره پیلوسین از دریای آتلانتیک غربی داشته اند.
تحقیقات این گروه به درک بیشتر میزان متابولیسم و انرژی در دسترس جوامع کمک می کند.
مطالعات مذکور نشان دهنده آن است که تنبلی دارای نتایج سودبخشی در بالابردن شانس بقای فردی و حتی بقای اجتماعی دارد.
در واقع هرچه گونه تنبل تر باشد، احتمال انقراض آن نیز کمتر است.

در ابتدای این پژوهش, محققان در دانشگاه کانزاس شروع به آنالیز متابولیسمی 299 گونه از نرم تنان کردند.
سپس مقدار انرژی مصرفی این نرم تنان برای زنده ماندن در طی یک محاسبه شد.

یکی از محققان بیان می کند برای ما تعجب آور بود که بتوانیم احتمال انقراض یک گونه را با درک مقدار انرژی مصرفی آن ها به دست بیاوریم. ما از حلزون ها برای مطالعه اثر بالا بودن متابولیسم بر روی میزان بقاء استفاده کردیم. علت این انتخاب اطلاعات زیادی است که درمورد گونه های منقرض شده و زنده حلزون ها وجود دارد.

شما برای این کار به اطلاعات بسیار گسترده ای که دارای گونه ها و پیشامد های زیادی باشد نیازمند خواهید بود. بسیاری از این دوکفه ای ها و شکم پایان هنوز زنده بودند.
فیزیولوژی این گونه های زنده برای ما شناخته شده بود. اکثر اطلاعاتی که نیازمند آن بودیم نیز از این گونه های زنده به دست آمد.
علت اینکه ما آتلانتیک غربی را برای کار انتخاب کردیم هم این بود که اطلاعات وسیع و گسترده ی زیادی از این منطقه در دسترس بود.این اطلاعات شامل گونه های زنده و همچنین فسیل های نرم تنان این منطقه می شد. همچنین از اطلاعات جمع آوری شده درمورد فسیل ها در مناطق مختلف آمریکا نیز استفاده کردیم.

ما  متوجه تفاوت بین گونه های نرم تنان منقرض شده 5 میلیون سال و نرم تنان امروز شدیم.
تفاوت آن جا بود که گونه های منقرض شده درجه متابولیک بالاتری نسبت به گونه های زنده امروزی داشتند.
به علاوه آن دسته که نیازمند متابولیسم کمتری نسبت به بقیه بودند شانس بقای بیشتری نسبت به گونه های با متابولیسم بالا داشتند.

این محقق اضافه می کند:
گونه هایی که به صورت گسترده در نواحی مختلفی پخش شده بودند در رابطه با میزان انقراض و متابولیسم شباهتی با گونه هایی که فقط در نواحی خاصی پیدا می شوند، نداشتند. میزان پراکندگی یکی از عوامل مهم محاسبه تمایل به انقراض جانداران است. جاندارانی که به صورت وسیع در همه جا یافت نمی شوند بیشتر از بقیه جانداران در خطر انقراض هستند. بدیهی است که اگر گونه شما به صورت محدودی پراکنده شده و متابولیسم بالایی نیز داشته باشد، قابلیت انقراض آن بسیار بالاست.

این گروه تحقیقاتی همچنین دریافتند:
مجموع انرژی مصرفی برای جامعه ای از گونه ها همیشه حالت ثابتی دارد. حتی زمانی که گونه ای جدید وارد جامعه شده و یا خارج می شود .
دکتر استروتز رهبر تیم تحقیقاتی است. او می گوید:
ما فهمیدیم اگر کل جوامع و کل آن گونه هایی که یک جامعه ها را ایجاد می کنند، بررسی کنیم، به این نتیجه خواهیم رسید که میانگین میزان متابولیسم همواره یکسان است.

در واقع این طور به نظر می رسد که ثباتی در سطح انرژی جوامع وجود دارد.
زمانی که میزان انرژی در دسترس بالا می رود همزمان گونه هایی ایجاد می شوند یا اینکه بر تعداد اعضای گونه های آن ناحیه افزوده می شود.
بدین ترتیب فضای خالی ظرفیت انرژیک منطقه را پر خواهد شد.

این کشف باعث شگفتی ما شد. تصور ما بر آن بود که درطی زمان میزان سطح انرژی در دسترس جوامع تغییر می کند.
اما با وجود انقراض نمونه های دوکپه ای و شکم پایان، میزان انرژی در دسترس در طی میلیون ها سال ثابت باقی مانده است.

نتایج تحقیقات این دانشمندان در مجله Proceeding of the Royal Society B چاپ شده است.
شما می توانید مقاله چاپ شده را اینجا مطالعه کنید.

منبع:

yon.ir/bio29

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.