دستگاه ایجاد سوختگی یکسان در حیوانات آزمایشگاهی

2 ۴۱۹

محققان ایرانی دانشگاه تبریز موفق به طراحی دستگاه ایجاد سوختگی در پوست با قابلیت تنظیم درجه سوختگی شدند.

سوختگی

سوختگی از انواع آسیب‌های پوستی است که می‌تواند در اثر حرارت، برق، مواد شیمیایی، اصطکاک و یا برخور با برخی پرتوها پدیدار می‌شود.

انواع مختلف سوختگی بر اثر شدت به سه گروه سوختگی درجه اول، دوم و سوم و چهارم تقسیم می‌گردد.

شدت سوختگی از صدمات سطحی تا آسیب به بافت‌هایی غیر از پوست، یعنی ماهیچه و استخوان، متفاوت است. بنابراین یکی از موارد مهم در تحقیقات پیرامون سوختگی، ایجاد سوختگی‌هایی با شرایط یکسان در حیوانات آزمایشگاهی است.

دستگاه ایجاد سوختگی یکسان در حیوانات آزمایشگاهی

دکترسید حسین جارالمسجد عضو هیات علمی دانشکده دامپزشکی دانشگاه تبریز است. وی درباره این اختراع می‌گوید:

از جمله مشکلاتی که محققان با آن درگیر می‌باشد، ایجاد سوختگی‌های آزمایشگاهی با درجه و عمق یکسان در حیوان مدل آزمایشگاهی است که تقریبا امری ناممکن تلقی می‌شود.

هدف از طراحی دستگاه ایجاد سوختگی ایجاد سوختگی با درجه و عمق یکسان می‌باشد که با استفاده از دما، زمان و فشار کنترل شده اعمال می‌گردد.

از آن جایی که اختراع جدید محققان ایرانی می‌تواند سوختگی‌های یکسانی را در تعداد نامحدود حیوانات آزمایشگاهی ایجاد کند، امکان پژوهش‌های وسیع و گسترده‌ای را در حوزه سوختگی و درمان‌های آن فراهم خواهد کرد.

نحوه کار و بخش‌های مختلف دستگاه

  • هیتر الکتریکی: تولید حرارت مورد نظر جهت القای سوختگی جلدی با درجه و عمق یکسان در حیوانات مدل آزمایشگاهی
  • میکروکنترلر و سنسور دمایی : کنترل حرارت تولید شده توسط هیتر
  • بدنه آلومینیومی: هیتر داخل این بدنه قرار گرفته و یک قالب آلومینیومی را گرم می‌کند تا به دمای مورد نظر برسد.
  • اهرم جابه‌جا کننده هیتر و قالب: این اهرم دارای 2 سنسور است که زمان و فشار وارده توسط قالب آلومنیومی به پوست را کنترل می‌کنند.

این دستگاه کمک شایانی به انجام پژوهش‌های فراوان در زمینه درمان سوختگی‌های پوستی خواهد کرد. دستگاه ایجاد سوختگی در پوست با قابلیت تنظیم درجه سوختگی با همکاری مهندس سید ابوالفضل صفوی خلخال طراحی و با شماره 86664 در اداره ثبت اختراعات سازمان ثبت و اسناد کشور به ثبت رسیده است.

منبع دانشگاه تبریز
۲ نظرات
  1. محمدرضا باقرپور می‌گوید

    به نظرم، اختراع مسخره و تهوع آوری است و قربانی آن، باز هم مثل همیشه، حیوانات هستند. نمی دونم واقعاً چه قدر ضرورت داشته این مثلاً اختراع؟! من بودم، اسمشو می ذاشتم دستگاه شکنجه و اعتراف گیری از حیوانات. وای؛ متأسفم. کاش، به جای وقت گذاشتن برای این کارهایی که هیچ گرهی را هم باز نمی کنه، دنبال اختراعات بشردوستانه و انسانی می بودیم. این مشکل را حل می کردیم و یک بسته پیشنهادی می دادیم و راهی پیدا می کردیم تا مثلاً این همه کشتار نباشد در مورد سگ ها با روش های بی رحمانه خفگی با گاز و گلوله و…فکرمان را روی این بگذاریم که چه گونه جلوی کشتار حیوانات را در جاده ها بگیریم. این روباه هایی که هر روز در جاده ها له می شوند. این آقای مخترع فکر نمی کنم با این اختراع عجیبشان، خوشحالی درونی داشته باشد. آخه سوزاندن با درجه مهارشده، کجاش اختراعه؟! شما مطرح خواهید شد البته و یک عده هم به به چه چه خواهند گفت و در رتبه استادی و تدریس و …هم تأثیرگذار است اما به چه قیمتی؟! ظاهراً با این کار و به لطف دانشمندان و نخبگان شهرمون، دیگه نیازی نیست موش هارو آتیش بزنن. کافیه خیلی محترمانه بذارن زیر این اختراع شگرف تا با دستگاه بسوزونن. در حالی که مراکز علمی و تحقیقاتی دنیا سعی می کنن از روش های غیراخلاقی آزمایش روی حیوانات، فاصله گرفته و به شیوه های مدرن جایگزین روی آورند، دانشگاه تبریز، با آب و تاب، از موفقیت! اینچنینی محققان دانشکده دامپزشکی این دانشگاه در اختراع دستگاه ایجاد سوختگی در پوست آنهم، برای اولین بار در کشور خبر داده است!! ساعت ها جلسه و هم اندیشی می گذاریم برای رفع خشونت این مخترعان! هم با این کارها، خشونت را رواج می دهید و رشته هارو پنبه می کنید. اجازه بدهید تبریز در برخی بهترین ها، همچنان شهر اول و اولین ها باقی بماند و با این اولین های کذایی، مخدوش نکنید این عنوان را.

    1. یک پژوهشگر می‌گوید

      با عرض سلام خدمت دوست عزیزمون، در نگاه اول، چیزی که به چشم میاد، همین مطالبی هست که به‌نظر، اختراع مسخره و … هست. ولی در واقع امر، این‌طور نیست.
      الآن خیلی از پژوهشگران برای آزمایشات مربوط به سوختگی (ازجمله، آزمایش داروهای جدید ضدسوختگی)، به همچین مدلی به‌شدت نیاز دارن. چون برای تحقیقات، باید روی گروهی از حیوانات پژوهش انجام بشه که همه‌شون «کاملاً یکسان» باشن. اتفاقا پژوهش یکی از دوستان بنده، روی اثر یک نانودارو روی زخم‌های سوختگی درجه یک بود. الآن ایشون کارش تموم شده و یکی از مشکلاتشون هم این بود که زخم‌های روی موش‌ها یکسان ایجاد نمی‌شدن. اگه این دستگاه رو در اختیار داشت، نتایج پژوهشش خیلی بهتر و ارزشمندتر بود.
      حالا مسئله باید و نباید در مورد استفاده انسان‌ها از حیوانات برای تغذیه، سلامت، درمان و … بحث دامنه‌دار دیگه‌ای هست …

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.