کلونی مورچه همانند یک پرسلولی تصمیم می‌گیرد

تحقیقیات بر روی رفتار کلونی مورچه قرمز کاوشگر
1 ۲۷۰

کلونی مورچه‌های کاوشگر قرمز

کلونی‌های مورچه قرمز (pogonomyrmex barbatus) در صحراها به دنبال آب و غذا می‌روند. مورچه‌های کاوشگر در هنگام کار در زیر نور شدید آفتاب، آب بدن خود را از دست می‌دهند و در حین کار و شرایط کمبود رطوبت نیز دمای بدن آنها کم می‌شود.

کلونی مورچه برای مدیریت جمع آوری غذا در مقابل از دست دادن آب، زمان کاوش برای غذا را بر اساس تغییرات هوا مخصوصا رطوبت تنظیم می‌کنند.

در دانشگاه استنفورد دنیل فریدمن و همکاران اش درباره پایه نوروفیزیولوژیکال تغییرات رفتار کلونی‌ها، هنگام کاوش مطالعه و تحقیق کرده‌اند که نتایجی را به شرح زیر گزارش گزارش نمودند.

روند تحقیقات

برای شروع فریدمن وهمکارانش، مورچه‌های کاوشگر از 6 نوع کلونی مورچه‌های قرمز دروکننده صحرای آریزونا را جمع آوری کردند.

نصف این کلونی‌ها در روزهای خشک هوا هم به کاوشگری خود ادامه می‌دادند ولی بقیه کلونی‌ها اکثرا کاوشگرهایشان را در روزهای خشک درون لانه نگه می‌داشتند.

زمانی که محققان مغز این مورچه‌های کاوشگر را جدا کردند و با توالی یابی RNA میزان بیان ژن‌هایشان را اندازه گیری کردند، تفاوت‌هایی در میزان بیان ژن‌های مرتبط به سیگنالینگ با انتقال دهنده‌های عصبی و همچنین متبولیسم یافتند.

تیم پژوهشگران کار خود را بر روی یک ست 9 تایی از کلونی از صحرای آریزونا شروع کردند. محققان برای هر یک از این کلونی‌ها چند مورچه تیمار شده با دوپامین به عنوان گروه آزمایش و چند نمونه تیمار نشده به عنوان گروه کنترل، قرار دادند. همچنین آنها را با رنگ علامت گذاری کردند.

روز بعد آنها متوجه شدند مورچه‌هایی که با دوپامین تیمار شده بودند به دفعات بیشتری نسبت به نمونه‌های کنترلی، برای کاوش کردن بیرون به گردش محیط می پردازند.

همچنین آنان دریافتند، کلونی‌های تیمار شده با دوپامین به صورت طبیعی به رطوبت واکنش بیشتری داشتند و در روزهای شرجی بیشتر فعالیت می‌کردند اما در روزهای خشک در لانه می‌ماندند.

برای حصول اطمینان از نتایج آزمایش، همین آزمایش دوباره تکرار شد اما این بار به جای اینکه استفاده از دوپامین، از 3-یدو-تیروزین استفاده کردند.

3-یدو تیروزین ماده محدود کننده دوپامین است. محققان مشاهده کردند که  تاثیر آزمایش برعکس بود و مورچه‌های تیمار شده با این ماده کمتر از حد معمول کاوشگری داشتند.

فریدمن می‌گوید:

افزایش دوپامین مغزی در مورچه‌های کاوشگر باعث افزایش کاوشگری فردی آنها می‌شود. این پدیده، تاییدی بر صدق همان نظریه‌ای است که نشان می‌دهد، تفاوت‌های رفتاری بین مورچه‌های هم لانه ای، ناشی از تفاوت مقدار دوپامین در مغز آنهاست.

ما می‌دانیم ریسک‌های فردی که مورچه‌های کاوشگر متحمل می‌شوند، مربوط به تصمیم گیری جمعی کلونی است اما هنوز چیزهای زیادی برا یادگیری در این مورد وجود دارد.

منبع
مقاله iScience
1 نظر
  1. awliii mrc

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.