سیستم ایمنی فداکار، محافظ همیشگی در برابر ارگانیسم های مهاجم

سیستم ایمنی فداکار، محافظ همیشگی در برابر ارگانیسم های مهاجم
0 ۰

سیستم ایمنی ما در طول عمر بطور مداوم در حال فعالیت است. جالب توجه است که در این سیستم، دسته ای از سلول‌های ایمنی اختصاصی ما برای اطلاع دادن موقعیت خطر به سایر سلول‌ها، خود را متلاشی می‌کنند!

اما با وجود تلاش سیستم ایمنی بدن، بیماری آنفلوانزا معده می‌تواند قوی ترین فرد را نیز از پا درآورد. باسیلوس سرئوس باکتری ایجاد کننده مسمومیت غذایی است که با ترشح توکسین با سیستم ایمنی مقابله میکند.
باکتری‌ها و ویروس‌های مشابه، با شدت یکسانی آسیب نمی‌رسانند. حتی بیماری‌های یکسان در افراد متفاوت با شدت یکسانی ظاهر نمی‌شوند؛ بعضی از افراد کمتر از دیگران بیمار می‌شوند و بعضی بیشتر.

چرا؟ هنگامی که باکتری‌ها و ویروس‌ها وارد بدن می‌شوند و در میزبان یک مهمانی ترتیب می‌دهند، واقعا چه اتفاقی رخ می‌دهد؟

مرگ سیاه، به عنوان یک شریک زندگی مادام العمر

محققان بسیاری در جستجوی پاسخ این سوال هستند. یکی از این محققان، پرفسور Egil Lien در دانشگاه علوم و فنون نروژ، مرکز تحقیقات التهاب مولکولی است.

Lien، برای شناختن و مطالعه، باکتری ساده ای انتخاب نکرده. او تصمیم به شناخت مقصری که پشت بیماری مرگ سیاه است، گرفته. این باکتری، Yersinia pestis، عامل بیماری طاعون است.
این همان باکتری مشهوری است که در سال ۱۳۰۰، جان یک سوم افراد جمعیت اروپا را گرفت.
Lien، این باکتری را دقیقا به عنوان یک شریک تحقیقی در زندگی خود انتخاب کرد؛ چرا که این میکرو ارگانیسم یک فریب دهنده ماهر است. شناخت کامل آن نیازمند زمان زیادی است، شاید به اندازه یک عمر!

یرسینیا به گونه ای سیستم ایمنی را دستکاری می‌کند که حظور او مخفی بماند. تقریبا مثل یک آفتاب پرست که به خوبی رنگ عوض میکند تا در امان بماند.
این باکتری حتی سلول‌هایی که در سیستم ایمنی بدن مورد استفاده اند را از بین می‌برد.

دارو های موثرتر

در حال حاظر، لین و دیگر همکارانش طی این پروژه تحقیقی، به کشف جدیدی در ارتباط با چیزی که با ورود باکتری‌هایی مانند یرسینیا و سالمونلا به بدن اتفاق می‌افتد دست یافته اند.

این اطلاعات میتواند بسیار مفید واقع شود؛ نه تنها به علت وجود یرسینیا که هنوز یک عام خطرناک محسوب می‌شود، بلکه به دلیل گسترش مقاومت آنتی بیوتیکی که یک مشکل رو به رشد است.
مبنی بر دانش‌های جدیدی که از این مطالعات به دست می‌آیند، می‌توان به درک بهتری از سایر بیماری‌ها رسید. از این اطلاعات می‌توان بطور چشمگیر در تولید و طراحی داروهای موثرتر استفاده کرد.

اینطور به نظر می‌رسد که سلول های سیستم ایمنی بدن، برای منفجر کردن خود اختصاصی شده اند. به این ترتیب که آن ها با فدا کردن خود، پروتئین‌هایی را آزاد می‌کنند که منجر به آگاه شدن دیگر سلول‌های سیستم ایمنی شده و بدن را برای مقابله با باکتری های مهاجم و آسیب های ناشی از آن‌ها آماده می‌سازند.

سلول های ایمنی خود را قربانی میکنند تا دیگر سلول ها بدانند چه اتفاقی در حال وقوع است. این فرایند انفجاری، پیروپتوزیس (Pyroptosis) نامیده می‌شود.

اتفاقی که می‌افتد اینست که در سطوح سلول ایمنی منافذ کوچکی ایجاد می‌شود؛ در نتیجه درون سلول آب زیادی وارد شده و سلول لیز می‌شود. پس از ترکیدن، سلول موادی را آزاد می‌کند که مانع رشد باکتری‌های مهاجم شده و همچنین به دیگر سلول‌ها سیگنال هشدار برای خطر را ارسال می‌کند.

سیستم ایمنی پشتیبان در بدن

یرسینیا مکار، این مکانیسم‌ها را می‌داند و تلاش می‌کند تا خود را از هجوم سیستم ایمنی مخفی کرده و پادزهر ترشح کند و به این ترتیب به زندگی خود در بدن میزبان ادامه دهد.
از طرفی بدن نیز میداند که این باکتری خود را مخفی میکند.
در این مرحله، همانطور که در مقاله منتشر شده در Science توضیح داده شده، یک مکانیسم پشتیبان راه اندازی می‌شود.

لین میگوید:

یافته ها به ما نشان میدهند که مکانیسم های زیادی در سیستم ایمنی به منظور مقابله با عفونت به وقوع میپوندند اما ممکن است که این فرایند ها در بیماری های دیگر نیز اعمال شوند.
بعضی از پدیده‌های مشابه میتوانند در بیماری‌هایی اتفاق بیافتند؛ مانند مسمومیت غذایی که سبب التهاب عمومی بدن می‌شود. بنابراین یافته‌ها میتوانند فهم ما از التهاب را افزایش دهند.
اهمیت التهاب در این است که در بیشتر بیماری‌ها اتفاق می‌افتد و موجب ایجاد تغییراتی در بدن می‌شود.

برای خواندن مقاله اصلی، کلیک کنید.

منبع:

yon.ir/0HR2t

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.