افراد هنگام صرف غذا با دوستان و خانواده بیشتر غذا می‌خورند

غذاخوری اجتماعی
0 ۴۹

جمع دوستان و صرف غذای بیشتر

بنا بر یک مطالعه جدید، افراد در هنگام صرف وعده غذایی با دوستان و خانواده خود بیشتر غذا می‌خورند تا زمانی که به تنهایی غذا می‌خورند؛ یک رجعت به رویکرد نیاکان‌مان که برای بقا بوده‌است. این پدیده به تسهیل اجتماعی (social facilitation) معروف است.

شما همچنین می‌توانید مقالات زیر را در زمینه تغذیه مطالعه بفرمائید:

مطالعات قبلی نشان داد که آن‌هایی که با دیگران غذا می‌خوردند، بیشتر از 48 درصد به نسبت زمانی که تنها غذا مصرف می‌کنند، غذا می‌خوردند و زنان چاقی که به صورت اجتماعی غذا می‌خورند، بیشتر از ۲۹ درصد نسبت به زمانی که تنها غذا می‌خورند، غذا مصرف می‌کنند.

متخصصان دانشگاه بیرمنگام، گروهی از پژوهشگران را در بریتانیا و استرالیا رهبری کردند و پس از ارزیابی ۴۲ مطالعه موجوددر مورد غذاخوری اجتماعی، دریافتند که غذاخوردن اجتماعی تاثیر قدرتمندی بر افزایش مصرف غذا نسبت به غذا خوردن تنهایی دارد.

آنها توضیح می‌دهند که شکارچیان باستانی گردآورنده، غذای خود را به دلیل محافظت در برابر دوره‌های ناامنی غذایی به اشتراک می‌گذاشتند.

این مکانیسم بقا ممکن است هنوز هم همچنان پابرجا باشد و منجر به افرادی شود که با دوستان و خانواده خود بیشتر غذا می‌خورند زیرا:

  • غذا خوردن با دیگران لذت‌بخش‌تر است و پاداش افزایش‌یافته ناشی از غذا خوردن اجتماعی باعث افزایش مصرف می‌شود.
  • هنجارهای اجتماعی ممکن است پرخوری در جمع را مجاز بداند اما هنگام صرف غذا به صورت تنها، آن را بازدارد.
  • تهیه غذا با تعریف و قدردانی از دوستان و خانواده و تقویت پیوندهای اجتماعی، در ارتباط است.

نتایج تحقیقات

دکتر Helen Ruddock، رهبر تحقیقات، از دانشکده روانشناسی دانشگاه بیرمنگام، اظهار داشت:

ما شواهد محکمی پیدا کردیم که نشان می‌دهد مردم هنگام صرف غذا با دوستان و خانواده بیشتر از هنگام تنهایی غذا می‌خورند.

با این حال، این تأثیر تسهیل اجتماعی بر خوردن غذا در میان مطالعاتی که به مصرف مواد غذایی بین افرادی که به خوبی همدیگر را نمی‌شناختند، تمرکز داشت، مشاهده نشد.

مردم می‌خواهند برداشت‌های مثبت را به افراد ناآشنا منتقل کنند. انتخاب لقمه‌های کوچک ممکن است وسیله‌ای برای انجام این کار باشد و به همین دلیل است که تسهیل اجتماعی غذا خوردن در بین گروه‌های غریبه کم‌تر دیده می‌شود.

یافته‌های تحقیقات قبلی حاکی از آن است که ما اغلب بر اساس نوع برداشتی که می‌خواهیم درباره ما داشته‌باشند چه غذایی (و چه مقدار) را برای خوردن انتخاب می‌کنیم.

شواهد حاکی از آن است که این امر ممکن است به ویژه برای زنانی که مایلند مردان موردعلاقه خود را تحت‌تاثیر قرار دهند و برای افراد چاقی که تمایل به جلوگیری از ابتلا به پرخوری دارند، ملموس‌تر باشد.

این مطالعه نشان می‌دهد که مانند بسیاری از گونه‌های دیگر، انسان تمایل دارد که یک منبع غذایی معمول را به اشتراک بگذارد.

بسیاری از انسان‌ها دیگر شکارچی گردآورنده نیستند، اما مکانیسم‌های مشابهی با آن، که برای خوراک‌جویی کارآمد به کار گرفته می‌شد، همچنان رفتارهای تغذیه‌ای ما را هدایت کردند.

انتقال اخیر و سریع به یک چشم‌انداز رژیم غذایی که در آن مواد غذایی فراوان است، اشکال عدم‌تطابق تکاملی را ایجاد کرده‌است، استراتژی‌های خوراک‌جویی ارثی دیگر در خدمت اهداف قبلی خود نیستند.

محققان خاطر نشان کردند که در مورد تسهیل اجتماعی، ما سازوکاری را به ارث برده‌ایم که روزگاری توزیع عادلانه مواد غذایی را تضمین می‌کرد، اما اکنون تأثیر قدرتمندی در رژیم غذایی ناسالم دارد.

روندی مشابه در مرغ‌ها، موش صحرایی، جربیل و گونه‌های دیگر مشاهده شده‌است و نشان می‌دهد که این یک هدف نهایی است.

افراد از نظر منابع به رقابت می‌پردازند و تحقیقات نشان می‌دهد که خوردن بیش از دیگران احتمالاً منجر به طردشدن خواهد شد، که به نوبه خود، امنیت غذایی را کاهش می‌دهد.

این باعث ایجاد تنش بین دیده شدن فرد برای به اشتراک گذاشتن مواد غذایی به صورت نوع‌دوستانه و خوردن به اندازه نیاز آنها می‌شود.

دکتر Ruddock اظهار داشت:

یک راه حل برای این تنش ممکن است خوردن حداقل به اندازه سایر افراد در گروه باشد.

هر عضو رفتار خود را با دیگران تطبیق می‌دهد، ترویج یک وعده غذایی بزرگ‌تر از آنچه در غیاب این رقابت اجتماعی ممکن است خورده شود.

آنچه ما به عنوان تسهیل اجتماعی توصیف می‌کنیم، می‌تواند به عنوان یک محصول فرعی از اشتراک غذای اجتماعی تلقی شود؛ راهکاری که می‌تواند یک عملکرد اساسی در محیط اجدادی ما داشته باشد.

این همچنین توضیح می‌دهد که چرا احتمال رخ‌دادن آن در گروه‌هایی که افراد با یکدیگر آشنا هستند بیشتر است.

منبع دانشگاه بیرمنگام
مقاله American Journal of Clinical Nutrition

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.