فسفریلاسیون پروتئین SRRM2 ، باعث بیماری آلزایمر

نقش پروتئینSRRM2 درAD
0 10

محققان دانشگاه پزشکی و دندان پزشکی توکیو (TMDU) نقش splicing را پیش از تشکیل پلاک آمیلوئید شناسایی کردند.
آن ها پی بردند فسفریلاسیون برخی پروتئین ها از جمله پروتئین  SRRM2 ممکن است در Splicing نقش داشته باشد.

بیماری آلزایمر (AD) شایع ترین شکل زوال عقل است. آلزایمر باعث کاهش حافظه و کاهش توانایی های شناختی می شود.

بیماران مبتلا به AD چندین ساختار  پروتئینی غیر طبیعی در مغز خود ایجاد می کنند. تصور میشود این ساختار ها سلول های عصبی را از بین می برند یا به آن ها آسیب
می رساند.
یکی از این ساختار ها پلاک پیری است که توده های پپتیدی بتا آمیلوئید (Aβ) در فضا های بین نورون تشکیل می شود.

بسیاری از آزمایشات پیشرفته بالینی در بیماران مبتلا به AD تلاش کرند تا برای کاهش سرعت بیماری یا از بردن آن، پلاک ها را حذف کنند.
با وجود کاهش تجمع Aβ این آزمایشات اغلب در بهبود حافظه و افزایش عملکرد شناختی بیماران مبتلا به AD شکست خوردند.

مطالعات نشان دادند که قبل از تشکیل ترکیبات Aβ فسفریلاسیون پروتئین های خاصی از جمله SRRM2 تغییر می کند. (تغییرشیمیایی)
تصور می شود این پروتئین ها در یک مدل تنظیم ژن به نام  Splicing دخیل باشند. عملکرد دقیق این پروتئین ها مشخص نیست.

محققان ژاپنی سطوح فسفریلاسیون پروتئین  SRRM2 را در موش مبتلا به AD مورد بررسی قرار دادند و متوجه شدند فسفریلاسیون قبل از تجمع Aβ افزایش یافته است.
افزایش فسفریلاسیون در نهایت از انتقال هسته ای پروتئین SRRM2 جلوگیری کرده و منجر به کاهش سطح پروتئین PQBP1 شد. این اتفاق با اختلالات ذهنی و توسعه عصبی مرتبط است.

Hikari Tanaka، نویسنده اول، میگوید: مانشان دادیم که افزایش فسفریلاسیون پروتئین SRRM2 از تعامل آن با پروتئین های دیگر چلوگیری کرده و به فولدینگ پروتئین کمک می کند.
در نبود تعامل با پروتئین های دیگر، پروتئین SRRM2 به هسته منقل نمیشود و در سیتوپلاسم تخریب می شود.

 

استفاده از وکتور ویروسی برای بیان پروتئین

سپس این تیم سطح پروتئین SRRM2 و پروتئین PQBP1 را در فاز اولیه موش های مبتلا به AD و مرحله نهایی و همچنین سلو های IPS انسان های مبتلا به AD، در قشر مغز بررسی کرد. هر دو پروتئین در مقایسه با افراد سالم شدیدا کاهش یافته بودند.

Hitoshi Okazaw توضیح میدهد: برای پیدا کردن اثر کاهش PQBP1 در بافت زنده، موش هایی که در آن ها ژن PQBP1 غیر فعال بود تولید کردیم و کاهش شناختی و تغییرات مورفولوژی سیناپس، که اتصال بین نورون ها اجازه ی ارتباط الکتریکی و شیمیایی را می دهد، را مشاهده کردیم.
هم چنین افزود: این تغییرات در اثر اختلال در الگو های Splicing ژن سیناپس ایجاد شده است.

یک وکتور ویروسی حاوی PQBP1 برای بهبود بیان پروتئین سیناپس یک موش استفاده شد.
با استفاده از این وکتور، پروتئین PQBP1  بیان شد و فنوتیپ های غیر طبیعی بهبود یافتند.

این یافته ها یک بینش جدید نسبت به تغییرات اولیه ای که در پاتولوژی AD رخ می دهد شامل Splicing پروتئین ها ارائه داد. و نقش پروتئین SRRM2  را در Splicing مشخص کرد.

متن کامل مقاله را از اینجا بخوانید.

 

مبع:

yon.ir/1v3NM

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.