وزیکول‌های خارج سلولی درمانگرانی بهتر از شیمی درمانی برای سرطان

وزیکول‌های خارج سلولی
0 ۴۷

وزیکول‌های خارج سلولی در لباس درمان

سلول‌های سالم موجود در بدن ما حباب‌هایی (وزیکول‌های خارج سلولی) در اندازه نانو را آزاد می‌کنند که مواد ژنتیکی مانند DNA و RNA را به سلول‌های دیگر منتقل می‌کنند.

این DNA شماست که اطلاعات مهم لازم جهت تولید RNA در جهت ساخت پروتئین را ذخیره می‌کند و اطمینان حاصل می‌کند که آنها درست عمل می‌کنند.

براساس تحقیقات جدید دانشگاه ایالتی میشیگان و دانشگاه استنفورد، این وزیکول‌های خارج سلولی حبابی می‌توانند تبدیل به انتقال‌دهنده‌های کوچک درمانی شوند که ترکیبی از داروهای درمانگر و ژن‌هایی که سلول‌های سرطانی را هدف قرار می‌دهند و آنها را می‌کشند را انتقال می‌دهند.

شما همچنین می‌توانید مقالات زیر را در زمینه سرطان مطالعه کنید:

این مطالعه که بر سلول‌های سرطانی پستان در موش‌ها متمرکز شده‌است، در مجله Molecular Cancer Therapeutics منتشر شده‌است.

Masamitsu Kanada، ، نویسنده اصلی و استادیار فارماکولوژی و سم‌شناسی در دانشگاه ایالتی میشیگان گفت:

کاری که ما انجام داده‌ایم، بهبود رویکرد درمانی برای ارائه و انتقال ژن‌های تولیدکننده آنزیم است که می‌تواند داروهای خاص را به عوامل سمی تبدیل کرده و تومورها را مورد هدف قرار دهد.

این داروها یا پیش‌داروها (prodrug) در ابتدا به عنوان ترکیباتی غیرفعال مصرف می‌شوند. اما پس از متابولیزه‌شدن در بدن، بلافاصله فعال می‌شوند و می‌توانند در مبارزه با هر چیزی از سرطان گرفته تا سردرد کار کنند. آسپرین نمونه‌ای از یک پیش‌دارو است.

در این مورد، محققان از وزیکول‌های خارج سلولی برای تحویل ژن‌های تولیدکننده آنزیمی استفاده کردند که می‌تواند یک درمان ترکیبی از پیش‌داروهای گان‌سیکلوویر (ganciclovir) و CB1954 را در سلول‌های سرطانی پستان فعال کند.

نتایج

DNA کوچک حلقوی (Minicircle) و پلاسمید معمولی داخل وزیکول‌ها بارگذاری شدند تا ببینند که کدام برای کمک به انتقال درمان بهتر است.

آنها دریافتند که DNA کوچک حلقوی 14 برابر در انتقال مؤثرتر است و حتی در کشتن تومورهای سرطانی نیز موفق‌تر است.

Kanada گفت:

جالب توجه است که روش انتقال با پلاسمید هیچ‌گونه کشتار سلول توموری را نشان نداد. با این وجود، درمان مبتنی بر DNA کوچک حلقوی بیش از نیمی از سلول‌های سرطانی پستان را در موش‌ها کشت.

این رویکرد جدید به طور مؤثر می‌تواند به گزینه درمانی بهتری برای سرطان نسبت به شیمی‌درمانی تبدیل شود.

شیمی درمانی معمولی قادر به تمایز بین تومورها و بافت طبیعی نیست، بنابراین به همه آنها حمله می‌کند. این عملکرد غیراختصاصی می‌تواند باعث عوارض جانبی شدید و غلظت ناکافی دارو در تومورها شود.

با وزیکول‌های خارج سلولی، درمان قابل هدفگیری است و به دلیل سازگاری آنها با بدن انسان، این نوع انتقال می‌تواند خطر پاسخ‌های ایمنی ناخواسته را به حداقل برساند.

Kanada گفت:

اگر وزیکول‌های خارج سلولی در انسان مؤثر باشند، می‌تواند یک بستر ایده‌آل برای انتقال ژن باشد و می‌تواند در انسان زودتر از آنچه انتظار داریم استفاده شود.

یک کارآزمایی بالینی، جدا از کار Kanada، به زودی در ایالات متحده آغاز می‌شود و از وزیکول‌های خارج سلولی و نوعی مولکول RNA درمانگر برای معالجه سرطان پانکراس متاستاتیک استفاده می‌کند.

در حالی که این کارآزمایی به جلو پیش می‌رود، Kanada و تیمش به مهندسی و آزمایش بیشتر وزیکول‌های خارج سلولی ادامه می‌دهند، و باعث بهبود کارایی و ایمنی آنها می‌شوند، بنابراین استفاده از آنها به عنوان درمان ژن مبارزه‌کننده با سرطان در انسان به واقعیت تبدیل می‌شود.

منبع دانشگاه ایالتی میشیگان
مقاله Molecular Cancer Therapeutics

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.