پوست زنده دارای رگ خونی هم اکنون می‌تواند چاپ 3 بعدی شود

پوست
0 ۴۸

پیوند پوست

محققان موسسه پلی‌تکنیک Rensselaer راهی برای چاپ سه بعدی پوست زنده که با رگ‌های خونی کامل شده‌است، ایجاد کرده‌اند.

این پیشرفت، گامی مهم در جهت ایجاد پیوندهایی است که بیشتر شبیه پوستی است که بدن ما به طور طبیعی تولید می‌کند.

شما همچنین می‌توانید مقالات زیر را در زمینه پوست مطالعه بفرمائید:

Pankaj Karande، استادیار مهندسی شیمی و زیستی و عضو مرکز تحقیقات بیوتکنولوژی و مطالعات بین رشته‌ای، که این تحقیق را در Rensselaer انجام داد، گفت:

در حال حاضر، هر چیزی که به عنوان یک محصول بالینی وجود دارد، بیشتر شبیه یک چسب زخم فانتزی است.

این‌ها امر التیام سریع زخم را فراهم می‌کنند، اما در نهایت از کار می‌افتند؛ هرگز با سلول‌های میزبان ادغام نمی‌شود.

یک مانع مهم برای این ادغام عدم وجود یک سیستم عروقی فعال در پیوندهای پوستی است.

Karande چندین سال است که روی این چالش کار می‌کند، پیش از این در یکی از مقالات خود نشان داد که محققان می‌توانند دو نوع سلول زنده انسان را بگیرند، آنها را به جوهرهای زیستی تبدیل کرده و آنها را در ساختاری مانند پوست چاپ کنند.

از آن زمان به بعد، او و تیمش با محققان دانشکده پزشکی Yale برای قرار دادن و ترکیب عروق همکاری می‌کنند.

غلبه بر مشکل

در این مقاله، محققان نشان می‌دهند که اگر عناصر کلیدی (از جمله سلول‌های اندوتلیال انسانی، که درون رگ‌های خونی و سلول‌های pericyte انسانی که اطراف سلول‌های اندوتلیال احاطه کرده‌اند) را با کلاژن حیوانات و سایر سلول‌های ساختاری که به طور معمول در پیوند پوست یافت می‌شوند، اضافه کنند، سلول‌ها طی چند هفته شروع به برقراری ارتباط و تشکیل ساختار عروقی زیستی مرتبط می‌کنند.

Karande گفت:

ما به عنوان مهندسانی که در حال بازآفرینی زیست‌شناسی هستیم، همیشه از این واقعیت استقبال کرده‌ایم و آگاه بوده‌ایم که زیست‌شناسی بسیار پیچیده‌تر از سیستم‌های ساده‌ای است که در آزمایشگاه می‌سازیم.

هنگامی که تیم Yale آن را بر روی نوع خاصی از موش پیوند زد، عروق پوستی که توسط تیم Rensselaer چاپ شده‌بود، شروع به برقراری ارتباط و اتصال با عروق خود موش کرد.

Karande گفت:

این بسیار مهم است، زیرا می‌دانیم در واقع انتقال خون و مواد مغذی به پیوند وجود دارد که پیوند را زنده نگه می‌دارد.

برای اینکه این مرحله در سطح بالینی قابل استفاده باشد، محققان باید بتوانند سلول‌های اهداکننده را با استفاده از چیزی مانند فناوری CRISPR ویرایش کنند تا عروق بتوانند با بدن بیمار ادغام شده و مورد پذیرش قرار بگیرند.

Karande گفت:

ما هنوز در آن مرحله قرار نداریم، اما یک قدم نزدیک‌تر هستیم.

برای رفع چالش‌های مربوط به بیماران سوختگی، که شامل از بین رفتن انتهای عصبی و عروقی است، باید کار بیشتری انجام شود.

اما پیوندهایی که تیم وی ایجاد کرده، محققان را برای کمک به افرادی با مشکلات گسسته‌تر، مانند افرادی با زخم‌های دیابتی یا زخم بستر، نزدیک‌تر می‌کند.

Karande گفت:

برای این بیماران، این پیوند عالی است، زیرا معمولاً زخم‌ها در نقاط مشخصی روی بدن ظاهر می‌شوند و با تکه‌های کوچک‌تر از پوست قابل رفع هستند.

بهبود زخم به طور معمول در بیماران دیابتی بیشتر طول می‌کشد و این پیوند همچنین می‌تواند به تسریع این روند کمک کند.

منبع مؤسسه پلی‌تکنیک رنسلیر
مقاله Tissue Engineering, Part A

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.