چرا از موسیقی لذت می‌بریم؟

لذت موسیقی
0 43

لذت موسیقی

در مطالعه‌ای که اخیراً منتشر شده‌است، محققان 80،000 آکورد را در 745 آهنگ پاپ کلاسیک ایالات متحده آمریکا مورد تجزیه و تحلیل قرار داده و دریافتند که لذت موسیقی از ترکیب مناسب عدم اطمینان و غافلگیری ناشی می‌شود.

شما همچنین می‌توانید مقاله ” موسیقی و خلاقیت بیشتر ” را نیز مطالعه بفرمائید.

وقتی برای اولین بار یک آهنگ را می‌شنویم، مغز ما به طور خودکار پیش‌بینی می‌کند که چه صدایی قرار است در جلوتر، براساس موسیقی که در گذشته شنیده بودیم، شنیده شود.

وقتی بعضی اوقات انتظارات‌مان برآورده می‌شود، لذت می‌بریم اما همواره اینطور نیست. به نظر می‌رسد آهنگ‌سازان و ترانه‌سرایان قرن‌هاست که این موضوع را می‌شناختند.

بنابراین چرا موسیقی لذت‌بخش است؟ و مکانیسم مغزی پشت آن چیست؟ برای پاسخ به این سؤالات، محققان به یادگیری ماشینی روی آوردند.

تحقیقات و نتایج

یک مدل یادگیری آماری برای تعیین کمیت بیش از 80،000 آکورد از آهنگ‌های محبوب آمریکایی آموزش داده‌شد.

این امر به تیم اجازه داد تا مشخص کند که آیا لذت می‌تواند با عدم قطعیت در رابطه با آکورد بعدی یا غافلگیری هنگام شنیدن آن پیش‌بینی شود.

برای رد کردن عواملی مانند خاطرات مرتبط با آهنگ‌های خاص، آکورد از سایر جنبه‌های اصلی مانند متن و ملودی محروم شد.

توالی آکورد همان است اما آنها دیگر به عنوان آهنگ‌های معروف قابل‌تشخیص نیستند.

این تیم دو الگوی مجزا در ارتباط با لذت را پیدا کرد: آن‌هایی که دارای تردید کم و غافلگیری زیاد بودند، یا برعکس، بسیار نامطمئن بودند، اما شگفت‌انگیز نبودند.

بگذارید آن را باز کنیم.

فرض می‌شود که تردید کم در آکورد بعدی از ساختار موسیقی قابل‌پیش‌بینی بوده و از واکنش واقعی به آکورد متمایز است.

اگر شرکت‌کننده مطمئن بود که در آینده چه خواهد شد (تردید کم) اما این آهنگ به طور غیرمنتظره‌ای آنها را منحرف کرده و غافلگیر کند، آنها لذت می‌برند.

با این حال، اگر توالی آکورد سخت‌تر قابل پیش‌بینی بود (تردید زیاد) اما آکورد واقعی که پخش شده، آنها را غافلگیر نکند، آنها از آن لذت می‌برند، احتمالا به این دلیل که به درستی حدس زده‌اند.

Vincent Cheung، دانشمند برجسته این تحقیق می‌گوید:

به عبارت دیگر، آنچه بسیار مهم است تعامل پویا بین دو جنبه انتظارات قابل‌تفکیک موقتی است: پیش‌بینی پیش از آن و تعجب پس از آن.

برای کشف مکانیسم عصبی بنیادی، این تیم فعالیت مغزی شرکت‌کنندگان را با استفاده از MRI ​​کارکردی بررسی کرد.

آنها دریافتند که اثر متقابل بین عدم‌قطعیت آکورد بعدی و سطح شگفتی از آن با تغییرات فعالیت مغز در مناطق مربوط به احساسات و شنوایی همراه است.

به طور مهمی، فعالیت هسته آکومبانس (nucleus accumbens) تنها با سطح عدم قطعیت در ارتباط بود. تصور می‌شود که این منطقه مغزی وابسته به پاداش، نقشی مرکزی در لذت از موسیقی ایفا می‌کند.

Stefan Koelsch نویسنده ارشد توضیح می‌دهد:

آنچه این نشان می‌دهد این است که هسته آکومبانس ممکن است به خودی خود محرک لذت نباشد و نقش آن در احساسات برانگیخته از موسیقی ممکن است بیشتر از آنچه قبلاً تصور می‌شد، پررنگ باشد.

محققان پیشنهاد می‌کنند که این یافته‌ها می‌تواند ارتباط مستقیمی با صنعت موسیقی داشته باشد.

Cheung می‌گوید:

از یک طرف، نتایج ما می‌تواند برای کمک به آهنگ‌سازان یا حتی رایانه‌ها در نوشتن موسیقی استفاده شود.

از سوی دیگر، می‌توان الگوریتم‌هایی را برای پیش‌بینی ترندهای موسیقی، ایجاد کرد.

منبع MAX PLANCK INSTITUTE
مقاله Current Biology

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.